Duży bęben udu DOYEK UDL2

• Ceramika
• Duży rozmiar
• Płaskie dno
• Dłuższe wybrzmiewanie korpusu
• Producent: DOYEK
• Waga: 3 kg
• Szerokość: 38,5 cm
• Średnica: 29,5 cm
• W zestawie wyściełany pokrowiec i czarna obręcz

„Doyek udu”

Bęben udu

W niektórych społecznościach Afryki, Indii i Iranu gliniane naczynia są używane jako instrumenty perkusyjne. Gliniany dzban, częściowo idiofon, a częściowo aerofon, jest tym samym naczyniem, którego tradycyjnie używano do przenoszenia i przechowywania wody. Pełnił on jednak również funkcję instrumentu muzycznego. Mimo prostej formy pozwala wykonywać wiele rodzajów rytmów. Udu to pierwotny instrument muzyczny pochodzący z Afryki. Otwór w korpusie umożliwia uzyskiwanie różnych barw dźwięku. Tradycyjnie podczas ceremonii na tym afrykańskim bębnie grały wyłącznie kobiety.

Kuzeh (Iran)
W Beludżystanie na dwóch kuzeh gra się wraz z metalową tacą. To połączenie, najstarszy instrument idiofoniczny Beludżystanu, nazywane jest Kuzak i Tal. Kuzeh nie gra samodzielnie, lecz zawsze towarzyszy mu taca. Muzyk może zmieniać wysokość dźwięku, dolewając wody do glinianych naczyń.

Kuzeh z Kermanu ma wrzecionowaty kształt i nie posiada uchwytu. Instrumenty wykonuje się w małych i dużych rozmiarach jako akompaniament do pieśni ludowych. Ze względu na nierówne dno muzyk korzysta ze specjalnej podstawki albo przytrzymuje instrument rękami lub nogami.

Od niepamiętnych czasów w prowincji Hormozgan popularny był biały gliniany dzban. Nazywany jahleh, ma całkowicie okrągły, kulisty kształt. Podczas gry jedna dłoń uderza pionowo w szyjkę, a druga w korpus. Dźwięk szyjki jest głęboki, natomiast korpusu stosunkowo suchy. Połączenie obu barw daje niezwykły efekt. Na jahleh gra się pojedynczo lub w grupie, przy czym jeden muzyk używa naraz tylko jednego instrumentu. Do jahleh nie dodaje się wody, ponieważ nie ma potrzeby zmiany wysokości dźwięku.

Nigeria (bęben udu)
Słowo udu oznacza w języku Igbo — ludu zamieszkującego południowo-wschodnią Nigerię — zarówno naczynie gliniane, jak i pokój. W Nigerii instrument ma wiele nazw zależnych od regionu i ceremonii. Powszechnie określa się go mianem „abang mbre”, czyli „naczynie do grania”. Ceramika i inne święte przedmioty stają się pośrednikami duchów, przodków i bogów. Igbo odprawiają przed nimi modlitwy i składają ofiary, prosząc duchy o pomoc i wskazówki. Podczas tych obrzędów głębokie, przejmujące dźwięki udu uważa się za „głosy przodków”. Tradycyjnie wyłącznie kobiety Igbo wytwarzały udu i inne naczynia, ponieważ garncarstwo uznawano za zbyt niebezpieczne dla mężczyzn. Potrzebną glinę pozyskiwano w świętych miejscach. Obecność mężczyzny w takich sekretnych miejscach stanowiła poważne wykroczenie. Obecnie dźwięki glinianych instrumentów sławią Boga w kościołach, gdyż większość Igbo jest chrześcijanami. Także mężczyźni grają dziś na udu, występując przed publicznością.

Indie (ghatam)
Ghatam w sanskrycie oznacza naczynie i jest jednym z najstarszych instrumentów perkusyjnych używanych w muzyce karnatyckiej południowych Indii. Jego odpowiednik w Radżastanie jest znany jako madga i pani mataqa, czyli dzban na wodę. Choć ghatam ma kształt zwykłego indyjskiego glinianego naczynia domowego, wykonuje się go specjalnie do gry.
Muzyk uderza zewnętrzną powierzchnię instrumentu palcami, kciukami, dłońmi i nasadami dłoni. Ghatam nadaje się również do wykonywania szybkich figur rytmicznych.

Spokojne i mistyczne brzmienie tego instrumentu zwróciło uwagę wielu znanych perkusistów na całym świecie. W tradycyjnej muzyce irańskiej kuzeh zaczął ostatnio zajmować ważne miejsce w różnorodnych połączeniach tworzonych przez współczesne zespoły, dzięki czemu jego brzmienie jest słyszane coraz częściej.

Podobnie jak twórcy kuzeh w innych krajach, irańscy rzemieślnicy zaczęli w ostatnich latach wytwarzać własne odmiany instrumentu. Kuzeh, ze swoimi szczególnymi cechami i możliwościami, nadal pozostaje nieznany wielu muzykom. Celem jest więc jego możliwie szerokie popularyzowanie poprzez tworzenie większej różnorodności naczyń o wyższej jakości muzycznej i oferowanie ich osobom zainteresowanym ceramiką, zwłaszcza perkusistom.

„Doyek udu”