Średni bęben udu DOYEK UDM2

• Ceramika 
• Średni rozmiar 
• Różne wysokości dźwięku korpusu i dłuższe wybrzmiewanie
• Producent: DOYEK
• Masa: 2 kg
• Szerokość: 36,5 cm
• Średnica 26 cm
• W zestawie wyściełana torba i czarna obręcz (pierścień)

W niektórych plemionach afrykańskich, w Indiach, a także w Iranie gliniane dzbany służą jako instrumenty perkusyjne. Gliniany dzban, częściowo idiofon, a częściowo aerofon, to ten sam dzban, który tradycyjnie służył do noszenia i przechowywania wody, ale pełnił też funkcję instrumentu muzycznego. Mimo prostego kształtu daje duże możliwości grania najróżniejszych rytmów.

Kuzeh (Iran)
W Beludżystanie gra się na dwóch kuzehach wraz z metalową tacą. To połączenie, najstarszy idiofon Beludżystanu, znane jest jako Kuzak & Tal. Na kuzehu nigdy nie gra się osobno – zawsze towarzyszy mu taca. Muzyk może zmieniać wysokość dźwięku, dolewając wody do glinianych dzbanów.

Kuzeh z Kermanu ma wrzecionowaty kształt i nie ma uchwytu. Wytwarza się je w małych i dużych rozmiarach jako akompaniament do pieśni ludowych. Ze względu na nierówne dno muzyk używa specjalnych podstawek albo trzyma instrument dłońmi lub nogami.

Od niepamiętnych czasów w prowincji Hormozgan popularny jest dzban z białej gliny. Ten dzban, zwany jahleh, jest całkowicie okrągły i kulisty. Grając na jahleh, jedną dłonią uderza się pionowo w szyjkę, a drugą w korpus. Dźwięk szyjki jest gruby, a dźwięk korpusu stosunkowo suchy. Połączenie tych dwóch brzmień jest zachwycające. Na jahleh gra się pojedynczo lub w grupie, choć żaden muzyk nie używa więcej niż jednego jahleh naraz. Do jahleh nie dolewa się wody, ponieważ nie ma potrzeby zmieniać wysokości dźwięku.

Nigeria (udu)
Słowo udu w języku Igbo (plemienia z południowo-wschodniej Nigerii) oznacza zarówno garncarstwo, jak i pokój. W Nigerii instrument ma wiele różnych nazw, zależnie od regionu plemiennego i ceremonii, podczas których jest używany. Najczęściej przypisuje mu się nazwę „Abang mbre”, czyli „dzban do grania”. Wyroby garncarskie i inne przedmioty sakralne stają się pośrednikami duchów, przodków i bogów. Igbo odprawiają przed nimi modlitwy i składają ofiary, aby zjednać sobie duchy i prosić je o pomoc i przewodnictwo. Wierzy się, że podczas tych rytuałów głębokie, przejmujące dźwięki bębnów udu to „głosy przodków”. Tradycyjnie udu i inne wyroby garncarskie wykonują wyłącznie kobiety Igbo, ponieważ garncarstwo uważa się za zbyt niebezpieczne dla mężczyzn. Potrzebną glinę zbiera się w świętych miejscach. Obecność mężczyzny w tych tajemnych miejscach byłaby poważnym wykroczeniem i spowodowałaby jego impotencję. Dziś dźwięki muzycznych dzbanów wychwalają Boga w kościołach, ponieważ obecnie większość Igbo to chrześcijanie. Nawet mężczyźni bez obaw grają na nich, zabawiając publiczność w barach.

Indie (ghatam)
Ghatam w sanskrycie oznacza dzban i jest jednym z najstarszych instrumentów perkusyjnych używanych w muzyce karnatackiej południowych Indii. Jego odpowiednik w Radżastanie znany jest jako madga i pani mataqa (dzban na wodę). Choć ghatam ma ten sam kształt co zwykły indyjski gliniany dzban domowy, wytwarza się go specjalnie do gry jako instrument.
Muzyk uderza w zewnętrzną powierzchnię ghatamu palcami, kciukami, dłońmi i nasadami dłoni. Instrument dobrze nadaje się też do grania szybkich wzorów rytmicznych.

Wielu słynnych perkusistów na całym świecie dostrzegło spokojne i mistyczne brzmienie tego instrumentu. Jeśli chodzi o tradycyjną muzykę irańską, kuzeh zajął ostatnio znaczące miejsce w różnych fuzjach muzycznych wykonywanych przez niektóre nowoczesne zespoły, dzięki czemu jego brzmienie coraz częściej dociera do słuchaczy.

Obok twórców kuzehów w wielu różnych krajach również irańscy rzemieślnicy zaczęli w ostatnich latach wytwarzać własne instrumenty w ramach nowego doświadczenia. Bez wątpienia kuzeh jako instrument muzyczny o szczególnych cechach i możliwościach wciąż pozostaje nieznany wielu muzykom w kraju. Dlatego naszym celem jest jak najszersze przedstawienie i spopularyzowanie go poprzez produkcję większej różnorodności dzbanów o wyższej jakości muzycznej i oferowanie ich wszystkim zainteresowanym, w szczególności perkusistom.