Wysokiej jakości perski santur NAS-202

• Strój: Skala G
• Wymiary: 90 × 26,5 × 7 cm
• Masa netto: 2,90 kg (zakres 2,80–3,10 kg)
• Struny: Mosiężne i stalowe
• Drewno: Orzech
• 9 KHARAK (9 mostków)

W zestawie twardy futerał, zapasowe struny, dwa młoteczki i klucz do strojenia.

O santurze

Santur, którego historia liczy około 3500 lat, bierze swoją nazwę od słowa „Psanterin” wymienionego w Torze. Używali go Hebrajczycy, a z niewielkimi różnicami także w Egipcie, Europie i Iranie.

W Turcji zaczęto go używać w XIX i na początku XX wieku, zwłaszcza za sprawą Santurîego Ethema Beya i Ziyi Santura (1862–1952).

„Klasyczne cymbały”, zwykle w formie skrzynki z drewna orzechowego i podobnych egzotycznych gatunków, mają od 72 do 160 strun. Gra się na nich, uderzając w struny małymi pałeczkami (zahme), również wykonanymi z drewna. Instrumenty, które są jednocześnie strunowe i perkusyjne, nazywa się chordofonami. Pod względem formy instrument przypomina kanun.

Santur był przez wiele lat używany w muzyce osmańskiej, a w wielu krajach Europy i Azji jest dobrze zakorzeniony od czasów starożytnych. W Turcji pozostał jednak instrumentem niszowym, ponieważ brakowało mu odpowiedniego osadzenia w tureckim systemie muzycznym. Po początku XX wieku zainteresowanie tym instrumentem odżyło, choć pozostało ograniczone.

W odróżnieniu od kanunu obie strony korpusu mają kształt trapezu. Perski santur składa się z grup po trzy struny rozpiętych na trapezowej drewnianej skrzyni. Liczba tych grup strun z czasem stopniowo rosła, poszerzając skalę instrumentu. Mostki umieszczone na płycie rezonansowej dzielą struny na dwie lub trzy grupy.

Na santurze gra się, uderzając w struny małymi młoteczkami zakończonymi gumowymi końcówkami.

W średniowieczu perski santur był bardzo rozpowszechniony w Iranie. Historycy są zgodni, że instrument ten dotarł z Iranu do wszystkich krajów Wschodu i Zachodu. Jeśli pominąć chiński yangqin, wszystkie instrumenty typu „santur” używane w średniowieczu i później mają kształt trapezu.