Twardy futerał na perski tar HTC-404

Cechy futerału na tar

• Wykonany z polistyrenu
• Wodoodporny
• Futerał pasuje do wszystkich rodzajów perskiego taru
• Lekka konstrukcja ułatwiająca podróżowanie
• Poduszki amortyzujące utrzymują tar pośrodku futerału w zawieszeniu i chronią go przed uszkodzeniem
• Paski naramienne i solidny uchwyt ułatwiają muzykom noszenie instrumentu.
• Bardzo lekki w noszeniu: 2,2 kg (4,85 lb)
• 1 zewnętrzna kieszeń na zamek na akcesoria

Futerał na tar jest bardzo ważny, zwłaszcza by chronić instrument przed uszkodzeniami z zewnątrz. Poza tym tar przechowywany w futerale się nie brudzi. Futerał ułatwia też noszenie taru podczas długich podróży.

Wszystko o perskim tarze

Tar to instrument strunowy o długim gryfie, używany w Iranie, Azerbejdżanie, Gruzji, Armenii, a częściowo także w Turcji.

Słowo „tar” oznacza po persku „struna”. Muzyka grającego na tarze nazywa się tarzystą. Instrument ma skalę dwóch i pół oktawy. UNESCO wpisało go na Listę światowego dziedzictwa 8 lat temu.

Tar jest przodkiem takich instrumentów jak setar, dutar, claçtar i gitara. Choć niewiele wiadomo o tym, kiedy i gdzie ten instrument pojawił się po raz pierwszy, nazwa „tar” występuje w kilku wierszach z X wieku. Instrument składa się z trzech części, do których budowy używa się trzech różnych gatunków drewna. Korpus składa się z dwóch czasz różnej wielkości i zwykle wykonuje się go z drewna morwy. Morwę stosuje się, aby korpus nie pękał podczas drążenia i aby dźwięk był piękniejszy. Gryf wykonuje się zwykle z twardszego drewna, np. orzecha. Na główkę używa się drewna leszczyny.

Tary dzielą się na cztery rodzaje: tar solowy o długości 86–89 cm, tar orkiestrowy o długości 83–86 cm, tar szkolny o długości 72–76 cm oraz tar cura.

Tar można stroić na różne sposoby, jednak w poszczególnych dastgahach niektóre stroje są lepsze od innych. Skala taru obejmuje prawie dwie i pół oktawy. Na podstrunnicy znajduje się od dwudziestu pięciu do dwudziestu ośmiu przesuwnych progów z jelita. Progi wyznaczają położenie dźwięków i są wykonane z baraniego jelita. Na tarze gra się plektronem, zwykle mosiężnym, o długości 3 cm. Połowa plektronu jest pokryta woskiem, aby muzyk mógł go łatwo trzymać. Od niedawna produkuje się także plektrony z tworzywa sztucznego.