Perski tar ET-202

• Twórca: Afshari
• Korpus: morwa
• Gryf: morwa
• Podstrunnica: kość
• Kołki: orzech

W zestawie:

• Twardy futerał 
• Mezrab (plektron) 
• Dodatkowe struny

O tarze: 

Tar to instrument strunowy o długim gryfie, używany w Iranie, Azerbejdżanie, Gruzji, Armenii, a częściowo także w Turcji. Po persku jego nazwa oznacza „struna”. Muzyka grającego na tarze nazywa się tarzystą. Skala instrumentu obejmuje dwie i pół oktawy. Tar został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO 8 lat temu.

Do budowy korpusu, składającego się z trzech części, używa się trzech różnych gatunków drewna. Pudło rezonansowe składa się z dwóch czasz różnej wielkości i zwykle jest wykonane z drewna morwowego. Morwa pozwala uniknąć pęknięć podczas wydrążania pudła i sprawia, że brzmienie jest piękniejsze. Gryf wykonuje się zwykle z twardszego drewna, np. orzecha. Na główkę używa się drewna leszczyny.

Tary perskie dzielą się na cztery rodzaje: tar solowy o długości 86-89 cm, tar orkiestrowy o długości 83-86 cm, tar dla uczniów o długości 72-76 cm oraz tar cura.

Tar perski można stroić na różne sposoby, jednak w poszczególnych dastgahach niektóre stroje są bardziej pożądane niż inne. Skala taru obejmuje niemal dwie i pół oktawy. Na podstrunnicy znajduje się od dwudziestu pięciu do dwudziestu ośmiu regulowanych progów jelitowych. Progi wskazują położenie dźwięków i są wykonane z baraniego jelita. Na tarze perskim gra się plektronem, zwykle mosiężnym, o długości 3 cm. Połowa plektronu jest pokryta woskiem, aby muzyk mógł go łatwo trzymać. Od niedawna produkuje się także plektrony z tworzywa sztucznego.

Choć brzmienie taru perskiego przypomina mandolinę, cümbüş i buzuki, ma on inną technikę gry i inny repertuar.

Tar perski.