PROFESJONALNY TURECKI KOPUZ Z RZEŹBIONYM KORPUSEM Z MORWY OSB-307

Ten kopuz saz został wykonany przez jednego z najlepszych lutników.
Materiały:

Rzeźbiony korpus z drewna morwy
Płyta wierzchnia ze świerku
Kołki z palisandru

Wymiary:

Korpus: 30 cm
Od mostka do siodełka: 64 cm
Długość całkowita: 92 cm

W zestawie:

Zapasowe struny
Miękki futerał

KOPUZ:

To nazwa tureckiego instrumentu wywodzącego się z Azji Środkowej. Uważa się, że od kopuzu pochodzi wiele instrumentów anatolijsko-tureckiej kultury muzycznej, zwłaszcza bağlama, dlatego jest on uznawany za najstarszy narodowy instrument Turków. Choć cechy formalne pierwowzoru instrumentu noszącego nazwę kopuz nie są dokładnie znane, źródła historyczne podają, że jego najstarsze egzemplarze spotykano wśród azjatyckich społeczności tureckich.
Według przekazów źródłowych kopuz, spotykany w krajach ujgurskich i u innych plemion tureckich, został również ujęty w „Divanü Lügati't-Türk”. Co więcej, w związku z tym słowem odnotowano także wyrazy kobzamak, kobzatmak, kobzaşmak i kobzalmak.

Badania prowadzone w celu ustalenia pochodzenia kopuzu, obszaru jego występowania i dorobku kulturowego, który się wokół niego ukształtował, pokazują, że istnienie instrumentu w procesie historycznym można prześledzić jedynie mniej więcej do pierwszego tysiąclecia. Według źródeł najstarszy znany tekst, w którym słowa kopuz użyto jako nazwy instrumentu, pochodzi z okresu ujgurskiego.

W społecznościach tureckich panuje przekonanie, że kopuz wynalazł Dede Korkut i że był to instrument święty.

Kopuz, instrument trzystrunowy, zmieniał się z biegiem czasu: istniał kopuz ozanów, tzw. „kopuz-ı ozan”, a kopuz używany przez Turków zachodnich nazywano „kopuz-ı Rumi”.
Kopuz-ı ozan ma trzy struny, a kopuz-ı Rumi pięć. Po XVII wieku kopuz nie cieszył się już w społecznościach tureckich takim znaczeniem jak wcześniej. Instrument ten nie trafił nawet do naszej literatury.

Kopuz, przypominający swego rodzaju pas, ma od trzech do trzech i pół stopy długości. Rozpięte są na nim dwa wygięte pasma końskiego włosia.

Choć Evliya Çelebi pisał, że kopuz miał „trzy tary” (trzy struny), miniatury pokazują, że w obu modelach tego instrumentu zakładano cztery pary strun. Kopuz nie miał progów na szyjce, a grano na nim twardą kostką podobną do tej używanej przy tamburze.

Choć uważa się go za instrument typu „lutni krótkoszyjkowej”, szyjka kopuzu jest znacznie dłuższa niż w udzie (pod tym względem przypomina późniejszą lutnię turecką). W źródłach historycznych brak jakichkolwiek wskazówek, jak kopuz był strojony.

Turecki kopuz składa się z 6 części. Wybierając turecki kopuz, warto dokładnie przyjrzeć się tym szczegółom.

Korpus: 11 cm, szerokość 12 cm. Głęboki, z wąską nasadą szyjki.
Szyjka: między nasadą a górnym siodełkiem powinno być 29 cm.
Płyta wierzchnia: powinna mieć gęste, równoległe słoje i być montowana na gorąco.
Kołki: powinny mieć stożkowy kształt i nie rozstrajać instrumentu.
Progi: mogą być wykonane z żyłki wędkarskiej, drutu ocynkowanego lub woskowanego sznurka.
Struny: obecnie należy stosować stalowe struny sześciokątne.