سیم، کیف، پایه و دیگر لوازم جانبی ساز تار
تار سازی زهی با دسته بلند است که در ایران، آذربایجان، گرجستان، ارمنستان و تا حدی ترکیه نواخته می‌شود. واژه تار در فارسی به معنای «سیم» است. به نوازنده تار، تارنواز یا تاریست گفته می‌شود. این ساز گستره صوتی دو و نیم اکتاوی دارد و هشت سال پیش در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد.
امروزه ایرانیان و آذربایجانی‌ها هر دو این ساز را بخشی از فرهنگ خود می‌دانند. این ساز علاوه بر حالت معمول، به دو شیوه مختلف نیز نواخته می‌شود. تار از سازهای برگرفته از قوپوز است و نیای سازهایی مانند سه‌تار، دوتار، چهارتار و گیتار به شمار می‌رود. درباره زمان و مکان دقیق پیدایش آن اطلاعات زیادی در دست نیست، تنها نام تار در چند شعر از سده دهم آمده است.
برای ساخت تار که از سه بخش تشکیل شده، ۳ گونه چوب مختلف به کار می‌رود. کاسه آن از دو پیاله با اندازه‌های متفاوت تشکیل شده و معمولاً از چوب توت ساخته می‌شود. چوب توت به این دلیل انتخاب می‌شود که هنگام تراش کاسه ترک نخورد و صدا زیباتر شود. دسته معمولاً از چوب‌های سخت‌تری مانند گردو ساخته می‌شود. برای بخش سرِ ساز نیز از چوب فندق استفاده می‌شود.
تار چهار گونه دارد: تار تک‌نوازی به طول ۸۶ تا ۸۹ سانتی‌متر، تار ارکستری ۸۳ تا ۸۶ سانتی‌متر، تار دانشجویی ۷۲ تا ۷۶ سانتی‌متر و جورا تار.