Perzische tar ET-202

• Bouwer: Afshari
• Klankkast: moerbeihout
• Hals: moerbeihout
• Toets: been
• Stemsleutels: walnoot

Wordt geleverd met:

• Harde koffer 
• Mezrab (plectrum) 
• Extra snaren

Over de tar: 

Tar, een snaarinstrument met een lange hals dat wordt gebruikt in Iran, Azerbeidzjan, Georgië, Armenië en deels in Turkije. In het Perzisch betekent de naam "draad". Wie tar speelt, wordt tarzen of tarist genoemd. Het instrument heeft een toonomvang van tweeënhalf octaaf. Het werd 8 jaar geleden door UNESCO op de Werelderfgoedlijst geplaatst.

Voor de bouw van het instrument, dat uit drie delen bestaat, worden drie verschillende houtsoorten gebruikt. De klankkast bestaat uit twee kommen van verschillende grootte en wordt meestal van moerbeihout gemaakt. Moerbeihout wordt gebruikt om scheuren bij het uitsnijden van de klankkast te voorkomen en om de klank mooier te maken. De hals is meestal van harder hout, zoals walnoot. Voor het bovenste deel, de kop, wordt hazelaarhout gebruikt.

Er zijn vier soorten Perzische tar: de solotar van 86-89 cm lang, de orkesttar van 83-86 cm lang, de studententar van 72-76 cm lang en de cura-tar.

De Perzische tar kan op verschillende manieren worden gestemd. Voor bepaalde dastgahs hebben sommige stemmingen echter de voorkeur boven andere. De toonomvang van de tar bedraagt bijna tweeënhalf octaaf. De toets heeft vijfentwintig tot achtentwintig verstelbare fretten van darm. Deze fretten geven de plaats van de tonen aan en zijn gemaakt van schapendarm. De Perzische tar wordt bespeeld met een plectrum dat meestal van messing is en 3 cm lang is. De helft van het plectrum is met was bedekt, zodat de speler het gemakkelijk kan vasthouden. Sinds kort worden er ook kunststof plectrums gemaakt.

Hoewel de klank van de Perzische tar lijkt op die van de mandoline, de cümbüş en de bouzouki, heeft het instrument een andere speeltechniek en een eigen repertoire.

Perzische tar.