Perzische kwaliteitssantoer NAS-202

• Stemming: G-stemming
• Afmetingen: 90 × 26,5 × 7 cm
• Nettogewicht: 2,90 kg (bereik 2,80–3,10 kg)
• Snaren: Messing en staal
• Hout: Walnoot
• 9 KHARAK (9 kammen)

Wordt geleverd met een harde koffer, extra snaren, twee hamertjes en de stemsleutel.

Over de santoer

De santoer, die een geschiedenis van zo'n 3.500 jaar heeft, ontleent zijn naam aan het woord "Psanterin" dat in de Thora wordt genoemd. Het instrument werd gebruikt door de Hebreeën en, met kleine variaties, in Egypte, Europa en Iran.

In Turkije werd het instrument in de 19e en het begin van de 20e eeuw in gebruik genomen, met name door Santurî Ethem Bey en Ziya Santur (1862–1952).

Een "klassiek hakkebord", meestal in de vorm van een kist van walnoot en vergelijkbare exotische houtsoorten, heeft 72 tot 160 snaren. Deze snaren worden bespeeld door erop te tikken met kleine hamertjes (zahme), eveneens van hout. Muziekinstrumenten die zowel snaar- als slaginstrument zijn, heten chordofonen. Qua vorm lijkt het instrument op de kanun.

De santoer wordt al vele jaren in de Ottomaanse muziek gebruikt en is sinds de oudheid goed ingeburgerd in veel Europese en Aziatische landen. In Turkije bleef het echter een nicheinstrument, omdat het geen stevige basis had in het Turkse muzieksysteem. Na het begin van de twintigste eeuw ontstond er hernieuwde belangstelling voor het instrument, maar die bleef beperkt.

Anders dan bij de kanun zijn beide zijden van de klankkast trapeziumvormig. De Perzische santoer bestaat uit groepen van drie snaren die over een trapeziumvormige houten kist zijn gespannen. Het aantal snarengroepen is in de loop van de tijd geleidelijk toegenomen, waardoor het klankbereik van het instrument groter werd. De snaren worden door de kammen op het klankbord in twee of drie groepen verdeeld.

De santoer wordt bespeeld door met kleine hamertjes met rubberen uiteinden op de snaren te slaan.

In de middeleeuwen was de Perzische santoer zeer wijdverbreid in Iran. Historici zijn het erover eens dat het instrument zich vanuit Iran naar alle landen in het oosten en westen heeft verspreid. Als je de Chinese yangqin buiten beschouwing laat, zijn alle instrumenten van het type "santoer" uit de middeleeuwen en later trapeziumvormig.